FOBIA SPOŁECZNA

Istotą fobii społecznej jest odczuwanie lęku , który utrudnia  sprawne działanie w sytuacjach społecznych. Lękowi towarzyszą myśli i przekonania, ze  jest  się  niedostosowanym do tego  świata.

Objawy : ( mogą występować drobne różnice indywidualne)

   Somatyczne – rumienienie się, drżenie, uczucie suchości w ustach, pocenie się w sytuacjach , w których osoba rozpoznaje jako zagrażające dla siebie.

  W myślach – przekonanie, ze inni zauważą ich strach, czerwienie się, a z tym związany wstyd. Uporczywe myśli, ze  się można skompromitować, ośmieszyć. Silny samokrytycyzm, a często też perfekcjonizm.Unikanie sytuacji społecznych, jak tez związków  z innymi.   Często występowanie  myśli samobójczych.

7.          Problemy w nauce poprzez unikanie np. odpowiedzi czy innych ustnych prezentacji.  Problemy zawodowe z uwagi na poszukiwanie pracy niezgodnej z  możliwościami. Unikanie  wystąpień publicznych. Odczuwanie strachu, gdy inni  patrzą.  Rzadkie  zabieranie  głosu   w nowym gronie.

-      Sprawiają wrażenie samotników, introwertyków zamkniętych w sobie. Czasami bardzo potrzebują autorytetu.

Właściwie to nie wiadomo dokładnie jakie są przyczyny fobii społecznej, a naukowcy wymieniają, ich bardzo  wiele - genetyczne, psychologiczne, społeczno-kulturowe i neurobiologiczne.

W trakcie  prowadzonej terapii dochodzę do wniosku, ze fobia społeczna powstaje  bardziej na bazie  czynników   osobistych ( np. wrażliwość układu nerwowego,  zdolności do uczenia się )  w zetknięciu z  warunkami środowiskowymi oraz czynnikiem   traumatycznym-  fobia społeczna może   powstawać w drodze wyuczenia się, czyli warunkowania  społecznego  i procesu socjalizacji.

Fobii społecznej  nie należy mylić z nieśmiałością. W przypadku fobii  występuje cierpienie związane z  trudnościami  w kontakcie z innymi ludźmi.

Osoby cierpiące na fobię społeczną nieraz są w stanie zapanować nad swymi objawami ponieważ tłumią lęk w sobie. W wyniku tego tłumienia  mają  słabą  mimikę twarzy i mogą wyglądać nawet na ludzi opanowanych i spokojnych. Starają się też bardzo kontrolować swoje  zachoanie.  Zdradza ich tylko np.  pocenie się rąk.  Może jednak tez być tak, ze niektórzy manifestują radość i swobodne zachowanie się.  Jednak bardziej typowa  jest powaga.

Uważam , ze przy  zachowanej chęci do jej przezwyciężenia i wiary w skuteczność terapeutyczną jest stosunkowo  prosta  do opanowania. Oczywiście znaczenie ma również to, jak długo borykała się dana  osoba z fobia społeczną zanim  trafiła na terapię. Czy oprócz fobi towarzysza jej również inne zaburzenia lękowe , jak np. lęk napadowy. 

(GAD)ZABURZENIA LĘKOWE UOGÓLNIONE

Po polsku to taki wstrętny  gad :))  z tego uogólnionego lęku bo spokój zabiera.  Tak na poważnie,  GAD  jest  skrótem od  angielskiej nazwy - genarlised anxiety disorder.

Istotą tego  zaburzenia jest nadmierne martwienie się, narastający niepokój związany z różnymi  obszarami życia.  Ogólnie rzecz biorąc  wielu ludzi się martwi, ale w tym wypadku,  to myśli  są  takie , ze zawsze będzie źle. Nawet , jak   nie ma specjalnego powodu do zmartwień to przewidują, ze może stać się coś złego.  Przy tym pojawia  się  napięcie mięśniowe i psychiczne , które ma wpływ na zaburzenia czynnościowe.

Objawy:

zamartwianie się o przyszłość, rozpamiętywanie przeszłości, trudności ze zrelaksowaniem się, problemy z koncentracją uwagi, albo uczucie pustki w głowie,  kłopoty z zaśnięciem z powodu  przejawiających się zamartwiających się myśli,  albo problem  z utrzymaniem ciągłości snu, łatwe męczenie się, częste irytowanie się, przesadne reakcje na  niewielkie zaskoczenie/niespodziankę.

Nauka nie wyjaśnia z jakiego powodu on się pojawia dlatego też został uznany, ze jest dość trudny do leczenia.  Właściwie bardziej  trudny z tego powodu , ze medycyna nie ma konkretnego leku na to. Z drugiej strony czy na inne choroby są idealne leki bez skutków ubocznych ?
 Jednak bardzo dobrze  lęk uogólniony poddaje się terapii , jeżeli osoba cierpiąca na GAD zechce nabyć nowe schematy myślenia i emocjonalnego reagowania, jak również uświadomi sobie wpływ własnego myślenia na  emocjonalne procesy, to wygra z tym gadem :)

Przy okazji osobom martwiącym się  polecam świetną książkę

 Dale Carnegie " Jak przestać się martwić i zacząć żyć "

LĘK NAPADOWY

Jakie  są oznaki i objawy lęku napadowego ?

dla skuteczności oddziaływań terapeutycznych   warto zaznaczyć  ze cechy lęku napadowego czyli nagłej paniki, przerażenia występują w ciele i w myślach.

1. Nagły atak strachu, paniki , w którym nie ma poczucia ,ze jest realne zagrożenie.

2. Przekonanie, ze taki atak może się powtórzyć, co wpływa na  poczucie " lęku przed lękiem"  i w sytuacji "zwykłego" stresu może to    wywołać lęk napadowy. 

3. Występujące myśli, ze straci się życie, przytomność albo rozum.

4. Objawy  fizyczne ( u każdego mogą się trochę różnić, ale jest to pobudzenie układu autonomicznego ) - walenie czy kołatanie serca, bóle w klatce piersiowej,pocenie się, trudności z oddychaniem lub zawroty głowy,  przyspieszony oddech, uczucie gorąca lub zimna, mrowienie lub drętwienie rąk, bóle brzucha, rozstrój żołądka, drżenie i napięcie w ciele, wymioty.

4. Czas  lęku napadowego nie trwa zazwyczaj dłużej jak 20-30 min a w 10 min. następuje jego największa intensywność.

5. Lęku napadowego nie należy  mylić z syndromem hiperwentylacji (HVS), który jest dość powszechny.

6. Z powodu lęku napadowego może nastąpić unikanie miejsc, w których on wystąpił.

7. Bardzo ważnym stwierdzeniem jest, ze może on wystąpić tylko raz w życiu i się więcej nie powtórzyć. W powtarzających się napadach dużą role odgrywa myślenie ( procesy uogólniania)  i strach przed tym, ze może się  znowu pojawić.

Z  amerykańskich badań wynika, ze znacznie częściej dotyka to kobiet , jak mężczyzn. Pragnę dodać, że  nie zaobserwowałam  tego  w Polsce. Badań statystycznych nie robiłam, a wiec z całą pewnością nie mogę  tego stwierdzić.  Powiedziałabym nawet, ze jest tyle samo pan, co panów w terapii zaburzeń lękowych.

Lęk napadowy dotykać może w wieku  15- 24 lat  , jak tez 45- 54 lat  ( to również informacje z amerykańskich badań) Oczywiście nie musi  dotknąć wcale. 

POZYTYWNE JEST TO , ZE  MOŻNA Z TEGO WYJŚĆ PRZY POMOCY TERAPII !

Warto tez wspomnieć, ze lęk napadowy może być wywołany niewłaściwym używaniem substancji  psychoaktywnych w tym alkoholu. 

Nie ma specjalnych testów badających zaburzenia lęku napadowego ( panicznego) jednak lekarz  może zlecić badania, aby wykluczyć fizyczne przyczyny.

1. pełnie badanie krwi

2. stężenie mocznika

3. stężenie  elektrolitów i glukozy

4. badanie czynności tarczycy

5. EKG - jeżeli badanie fizykalne lub wywiad  na to wskazuje

6. toksykologia i inne uznane przez lekarza

W razie jakiś pytań , zachęcam do kontaktu. Strach ma tylko wielkie oczy.

ICD-10 i DSM-IV różnią się  w kwestii  istoty zaburzeń lęku napadowego. ICD-10 uznaje, ze prawdziwe ataki lęku są bez sytuacyjnej przyczyny,  a DSM - IV  dopuszcza sytuacyjne i spontaniczne ataki. 

Z terapeutycznego punktu widzenia  spontaniczny czy sytuacyjny, to i tak  mało ważne bo  istotniejsze jest  ROZPRAWIĆ SIĘ  Z NIM :)


Osoby dotknięte takim  lękiem najczęściej bardzo długo borykają się z tym problemem same.  Chodzą tęż w poszukiwaniu pomocy  po rożnych  lekarzach zanim trafią na terapię. Dobrze by było już  po pierwszym ataku  udać się  do specjalisty. Wówczas taki atak więcej może się już nawet  nie powtórzyć. Jednak , gdy już dość długo  dana osoba boryka  się z lękami , terapia jest również skuteczna , wymaga jednak więcej czasu i  "dyscypliny" terapeutycznej.